-
Papież i wojna sprawiedliwa
Niespodziewany śnieg dławi lodowatym ciężarem nadzieje wszystkich wiosennych kwiatów w ogrodzie. Chronię się przed nim w altanie z kruchego szkła, ponownie tu zbudowanej wbrew odłamkom szkła chrzęszczącym o poprzedniej wielkiej wichurze.Przeglądam trzecią encyklikę…
-
Obiektywność świata
Staram się przypomnieć sobie ile już przeszłam ścieżek ogrodu… Wiele. Niektóre odkrywałam sama, inne wytyczałam, jeszcze inne pokazano mi. Znam jedynie cząstkę ogrodu życia, ale idąc naprzód praktycznie zakładam, że znam całość. Rozum…
-
Zło
Piękno i spokój ogrodu łudzą świadomość wszechobecnością boskiego dobra. Kojące spacery z ludźmi o czystych intencjach, szlachetnych pragnieniach również skłaniają ku dziecinnej nadziei na powszechność dobra. A ponieważ nie mogę poznać całego świata,…
-
Beccario i kwiaty wdzięczności. Część 3.
Markiz Cesare Beccaria Bonesana, najstarszy z trójki rodzeństwa spędził w nobilitowanej herbem rodowej siedzibie tylko pierwszych osiem lat swojego życia. I nie były to beztroskie lata. Również czas od 8 roku życia do…
-
Beccario i kwiaty wdzięczności. Część 2.
Markiz Beccario poprawia coś w zapisanych notatkach, mimowolnie odgradzając się swoją koncentracją ode mnie, od powiewu wiatru z zapachem kwiatów, ziół i fragmentów czyjejś ożywionej rozmowy. Nieruchomieję, by mu nie przeszkodzić. Pochwycone słowa…
-
Cycero i wojna sprawiedliwa.
Jak oceniać wojny i postępowanie obu stron konfliktu? Czy jeśli agresor nie zachowuje żadnych reguł poszanowania żołnierzy przeciwnika i ludności cywilnej, druga strona konfliktu również jest zwolniona od ich przestrzegania? Czy istnieją słuszne…
-
Beccario i kwiaty wdzięczności. Część 1.
W ustronnej altance obrośniętej krzewami białych i różowych róż, w bezpiecznej odległości od zgiełku polemik salonu barona Holbacha, pisze swój wykład elementów ekonomii politycznej markiz Cesare Beccaria, pracowity wychowanek kolegium jezuitów, prawnik z…
-
Racjonalność barona Holbacha i śpiew kosa.
Dopiero po wyjściu z rozdyskutowanego salonu arystokratycznego gospodarza mogę spokojnie zastanowić się, czy tego wieczoru byłam świadkiem naukowego uprawiania filozofii, czy też tylko praktycznie pojętego filozofowania na usługi pożądanego światopoglądu. Szukanie racjonalnej odpowiedzi…
-
Oświeceniowy salon. Część 17.
Baron Holbach przystanął przed zacienioną oranżerią, chcąc przemyśleć swoją nowatorską tezę o tym, że ludzie potrzebują moralności ludzkiej, a nie boskiej, moralności opartej na naturze człowieka, na stałym doświadczaniu i na rozumie.W powietrzu…
-
Oświeceniowy salon. Część 16.
Goście powoli żegnali się, z przyjemnością powtarzając i komentując co celniejsze riposty, błyskotliwe podsumowania, tak by jak najwierniej przekazać je dalej – w szybkich, krótkich konwersacjach, listach; bardzo oczekiwanych w salonach tej epoki.…
